كلهم ماتوا
القلب والشوق والوجدان
والجنازه طالعه ف تلت نعوش
حامله فيهم الجثمان
وفى اخر الزقاق
فرشينه بالورد
رشينه بالمسك
دهنينه بالريحان
وناس كتيره جايه
وعند المقام ناس مستنيه
وناس كتير بتقول
صاحب المقام كان ولهان
وقفوا وقالوا طيب
هنسمى المقام ايه
تاه الجواب من لسانهم
احتاروا وتاه دليلهم
هيسموا المقام ايه
وف لحظة صمت اتكلمت عيونهم
وشافوها جايه بتبكى
هناك من بعيد
ماشيه ورجليها مش بتمشى
بتتسَنْد ع الحيطان
وعنيها مش بترمش
ودموعها مش بتنشف
وجسد هزيل همدان
سألوها ليه بتبكى؟
دا قلبه كان مِلك ايدك
وشوقه كان كله ليكى
وساكنه فى الوجدان
فى قلبه كانت مرسومه صورتك
واسمك جنب صورتك
وفيكى كان ولهان
زاهيه لملمت جراحها
باعت وعمره ما باعها
ونسيت انه كان انسان
عند المقام وصلت
فتحولها الباب ودخلت
شافت ضريح وضريح
وجنب الضريح ضريح
والمسك عطره صريح
وحضنت الجثمان
نامت وهى النومه
نومه مفيش بعدها قومه
وكأنهم كانوا متواعدين
يتقابلوا فى نفس المكان
قالوا نامت زاهيه
ما قالوا ماتت زاهيه
يلا نقفل البيبان
وقالوا المقام جاب اسمه
كتبوا كلهم ماتوا
ونقشوها على الحيطان.
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق